uit ‘Shéhérazade’
Cécile Chaminade: Sérénade aux étoilesNadia Boulanger: Soleils couchantsLori Laitman: Silver SwanMaurice Ravel: L’indifférent
uit ‘Shéhérazade’L’ombre est douce et mon maître dort
Coiffé d’un bonnet conique de soie
Et son long nez jaune en sa barbe blanche.
Mais moi, je suis éveillée encore
Et j’écoute au dehors
Une chanson de flûte où s’épanche
Tour à tour la tristesse ou la joie.
Un air tour à tour langoureux ou frivole
Que mon amoureux chéri joue,
Et quand je m’approche de la croisée
Il me semble que chaque note s’envole
De la flûte vers ma joue
Comme un mystérieux baiser.
De schaduw is zacht en mijn meester slaapt
Met een zijden punthoed op het hoofd
En zijn lange gele neus in zijn witte baard.
Maar ik ben nog steeds wakker
En ik hoor buiten
Een fluitlied waarin om de beurt
verdriet of vreugde tentoongespreid wordt.
Een melodie, afwisselend smachtend of
Frivool, gespeeld door mijn lieve minnaar,
En als ik het kruispunt nader
Lijkt het mij dat elke noot wegvliegt
Van de fluit naar mijn wang
Als een mysterieuze kus.
Une aube affaiblie
Verse par les champs
La mélancolie
Des soleils couchants.
La mélancolie
Berce de doux chants
Mon coeur qui s’oublie
Aux soleils couchants.
Et d’étranges rêves,
Comme des soleils
Couchants sur les grèves,
Fantômes vermeils,
Défilent sans trêves,
Défilent, pareils
À des grands soleils
Couchants sur les grèves.
Een verzwakte dageraad
Verspreidt over de velden
De melancholie
Van de ondergaande zonnen.
De melancholie
Wiegt met lieve liedjes
Mijn hart dat zichzelf vergeet
Onder de ondergaande zonnen.
En vreemde dromen
Zoals ondergaande
Zonnen op de oevers,
Vuurrode geesten,
Paraderen meedogenloos,
Paraderen, zoals
Grote ondergaande
Zonnen op de oevers.
The silver swan, who living had no note,
When death approached, unlocked her silent throat;
Leaning her breast against the reedy shore,
Thus sung her first and last, and sung no more:
“Farewell, all joys; Oh death, come close mine eyes;
More geese than swans now live, more fools than wise.”
De zilv’ren zwaan, bij leven zonder noot,
ontsluit haar stille keel bij ’t naderen van de dood.
Op de waterkant in ’t riet leunt haar gemoed,
zo zingt z’ haar eerste zwanenzang, tot in den doet:
“Vaarwel o vreugd, o dood kom sluit mijn ogen.
Met al die domme ganzen hier, ben ik ’t liefst gevlogen.”
Tes yeux sont doux comme ceux d’une fille,
Jeune étranger,
Et la courbe fine
De ton beau visage de duvet ombragé
Est plus séduisante encore de ligne.
Ta lèvre chante sur le pas de ma porte
Une langue inconnue et charmante
Comme une musique fausse.
Entre! Et que mon vin te réconforte…
Mais non, tu passes
Et de mon seuil je te vois t’éloigner
Me faisant un dernier geste avec grâce
Et la hanche légèrement ployée
Par ta démarche féminine et lasse…
Je ogen zijn zacht als die van een meisje,
Jonge vreemdeling,
En de fijne curve
Van je mooie donzen gezicht in de schaduw
Is nog aantrekkelijker in profiel.
Je lip zingt op de drempel van mijn deur
Een onbekende en charmante taal
Net als valse muziek.
Kom binnen! En moge mijn wijn je troosten…
Maar nee, je gaat voorbij
En vanaf mijn drempel zie ik je weggaan
Hoffelijk een laatste gebaar makend
En de heup licht gebogen
Door je vrouwelijke en vermoeide pas…
︎
ENGNL︎ nieuws
︎ album︎ repertoire
︎ agenda︎ contactInstagramFacebookYoutube